باران

ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ ﺳﻬﺮﺍﺏ!
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﯾﺪﻡ،
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻۀ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻐﺾ؛
ﻟﺐ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺩﯾﺪﻡ
ﭼﺸﻢ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺩﯾﺪﻡ
ﺍﻣا
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ!!
ﺭﻣﺰ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺭا
ﭘﺸﺖ ﺑﯽ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﺍﯾﻦ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ
ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ!
ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﻣﺎﺭ ﺯﻣﯿﻦ "ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ"
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﯼ ﺯﻣﯿﻦ مشکوکم.

پی نوشت:

تلنگر کوچکی است باران،

وقتی فراموش می کنیم آسمان کجاست.